Afgelopen weekend trokken wij met onze groep naar Arendonk om daar te gaan teambuilden. Het zou immers leuk zijn als we als één, hechte groep aan ons grote avontuur zouden kunnen beginnen. Daarbovenop maakten we niet enkel kennis met elkaar, maar ook met Panama, verschillende gebedsvormen en heel eventjes zelfs met de Spaanse taal.

Maar wie zijn wij en wat is dat grote avontuur van ons? Wij zijn 50 enthousiaste jongeren die in januari samen naar Panama trekken voor het grootste avontuur van ons leven: De Wereldjongerendagen 2019. Omdat we al een half jaar lang elke maand samenkomen zullen we goed voorbereid en als vriendengroep naar de andere kant van de wereld reizen.

Met wat vertraging kwam iedereen vrijdagavond op het kampterrein aan. We begonnen met een quiz om het ijs te breken en we sloten de eerste avond af met een gebedsmoment. Daarna was er nog wat tijd om elkaar beter te leren kennen met een drankje en ook met een hapje, want een aantal jongens waren zo lief geweest om voor ons allen naar de frituur te rijden. Nadat we onze buikjes rond hadden gegeten, gingen we veel te laat naar ons bed.

Om 7:30 stonden de enthousiaste begeleiders al met luide muziek in onze kamers. Het nieuws dat er deze namiddag tijd zou zijn voor een middagdutje en dat er een lekker ontbijtje klaarstond, kon de oververmoeiden onder ons tijdelijk geruststellen. Na 7 minuten van intensieve ochtendgymnastiek met Saskia, konden we echt aan onze dag beginnen.

In de voormiddag kwam Walter met ons praten over het roepende gelaat van God. Hij vertelde ons over Maria die door God geroepen was om god te dienen en hij vertelde over zijn eigen roeping, het priesterschap. Na de lezing gingen we zelf aan de slag met de bijbeltekst. Wat betekent hij voor ons, waarover twijfelen wij soms? Deze tekst werd de rode draad doorheen de dag.

In de namiddag ging het er wat luchtiger aantoe en konden we ons creatief én zinvol bezighouden. In groepjes dachten we na over hoe we de katholieke Kerk aantrekkelijker konden maken voor jongeren. We knutselden onder andere een logo en bedachten een slogan. We stelden onze werkjes en ideeën aan elkaar voor.

Een andere rode draad doorheen de dag was de heerlijke geur die af en toe uit de keuken ontsnapte. Wie was daar eigenlijk bezig en vooral, wat was hij daar aan het klaarmaken? Onze kok was niemand minder de Pakistaanse vluchteling Javed die speciaal voor ons naar Arendonk was afgezakt. Hij liet ons kennismaken met een aantal Pakistaanse specialiteiten. Zo konden we al eens wennen aan sterk gekruide gerechten waarvan we in Panama ongetwijfeld ook zullen kunnen genieten. Na het uitgebreide avondmaal maakten we ons klaar voor een stevige avondwandeling tijdens dewelke we met elkaar konden praten over dingen die ons gelukkig maken of dingen die we goed kunnen. Het was verrassend aangenaam om de groep op deze manier te leren kennen. Na de wandeling konden we nog wat napraten of reflecteren over het hele weekend aan het kampvuur.

Het extra uurtje slaap dat de wintertijd aan ons gaf, was voor velen welgekomen. Desondanks wisten we niet te ontsnappen aan nog intensievere ochtendgymnastiek. Nog meer inspannend was de spoedcursus Spaans die na het ontbijt op ons werd afgevuurd. Op amper twee uur propten we onze vermoeide hoofdjes vol met zoveel mogelijk si en de nada als we konden en het enthousiasme was dan ook groot wanneer we aan het einde van de les het officiële wereldjongerendagen lied min of meer konden meebrullen. Om af te sluiten speelden we nog een inleefspel dat op iedereen veel indruk maakte.

We vertrokken naar Arendonk met één doel: elkaar beter leren kennen om zo als een echte vriendengroep naar Panama te gaan. Ik ben er zeker van dat ik voor de hele groep kan spreken wanneer ik zeg dat we ons doel bereikt hebben en haast niet meer kunnen wachten tot we eindelijk aan onze reis kunnen beginnen!

Jade – deelnemer Antwerpen|Panama

Leave a comment

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers like this: